فاصله

بی تو ازفاصله ی دور دلم می گیرد 

به خدا تا به لب گور دلم می گیرد 

یار با این همه دیوار چه معنی دارد 

در اتاقی خفه از نور، دلم می گیرد 

به خیالم که تو هم اهل دلی می دانی 

تو  نمیدانی و  بد جور دلم  می گیرد 

من یک لایه قبا را چه به حوری و بهشت 

نزن این  وصله ی  ناجور  دلم  می گیرد 

روزگار این  همه  نامرد؟ نمیدانستم! 

این همه آدم  مزدور ؟ دلم   می گیرد 

هرشب از داغ دلم مرغ سحر می خوانم 

چه کنم از ستم و زور دلم  می گیرد  

بس که درحالت مستی به دروغ افتا دیم 

گاهی از خوشه ی انگور دلم می گیرد 

لهجه ی مادری ام زنده کن از عشق بگو 

های ای کورش و منشور ،دلم می گیرد 

راه خود کج کن و تا شب نشده برگردیم 

که من از مردم شب کور دلم می گیرد 

لت و پار توام ای سبزه رخ همشهری 

باز هم خنجرو ساتور؟دلم می گیرد 

شاعرم زخمی و دلتنگم و بی حوصله ام 

گاه گاهی  نزنم  شور  دلم  می گیرد 

                                                                                         رسول امیری.فورگ .اردیبهشت 93