در بی نهایت من

باتشکر ازدوستان که در چند روز تعطیلی وبلاگ ما را فراموش نکردند

 

در بی نهایت من

آتشفشان ماجراهای غریبی ست....

از قتل عام درختان گرفته

تا خداوندانی که وبال گردنمان شده اند

بی حوصله هایی که زمین را کتک می زنند،

فردا درآتش فاصله هامان جزغاله می شوند.

در من قیامتی ست که آن سرش نا پیدا

دوزخ بهشت را فرا می گیرد

 من می مانم و خودکار شکسته ای

که از کوچکی با هم بزرگ شده ایم

وسنگ نوشته هایی

که مرا به ندیدن عاشق کرده اند

دریچه را ببند!

که توانم از دیدن بُریده.

در بی نهایت من

بی نهایت دیگریست....

                                                                     رسول امیری.فروردین ۹۰داراب-فورگ

روز قلم را به خودم تسلیت می گویم

 

رنج آور ترین هدیه ی روز قلم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

تعطیلی نشریه افسانه داراب؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

به حرمت قداست قلم وبزرگواری همه همکاران نویسنده  و خبرنگار، این

 

وبلاگ چند روز تعطیل می شود

 

ماتربیت شده ی درختانی هستیم

که از ریشه می سوزند

و حسرت یک آخ را

به دل روزگار می گذارند .

وصیت

 

                          ضبط و تنظیم استودیو ایلیا داراب

با تشکر از خواننده محبوب فارس دوست همراهم رضا نیکفرجام

یه تابوت رنگی یه قصر قشنگی

برایم بسازین در آغوش تنگی

بگین تا پرستو یه آهی بر آره

تو میلاد مرگم ترانه بکاره

ز دلتنگیم آشیونه بسازین

واسه خاطراتم یه خونه بسازین

شقایق رو پلکام حنایی ببنده

که خون دل از رنگ چشمام نخنده

اذون کبوتر تو گوشم بگویید

نماز مسافر شکسته بخونید

بگیرید یه مهمونیه بی صدایی

کباب دل و شربتی از جدایی

یه آهنگ شادی بگید تا قناری

برایم بخونه واسه یادگاری

خدایـــــا چه وقت جدایی و درده

دلم تنگه تنگه تنم سرده سرده

به زخم نگاهی نگاهم شکسته

نگاهی که گاهی به من دل نبسته

اگه می شکستم اگه ساده بودم

خدا هم می دونه که دل داده بودم

رسول امیری تابستان ۱۳۸۶

رباعی

همراهان صمیمی سلام!چند رباعی از دفتر رباعیات با فضاهای متفاوت دیدگاه شما را می طلبد 

وقتی جگر و سینه خراشید بگو!

از ناله ی تلخ تخت جمشید بگو!

کوروش که به آزادگی اش می نازید

تندیس سرش را که تراشید؟ بگــو!

 

از هفته جنگ مــادرم می تــرسد

از تیر و تفنگ مــادرم می تــرسد

سهم من و مادرم غم پنجره هاست

از شیشه و سنگ مادرم می ترسد

 

من کوچکتم عشق از این راه بیا

از راه میان بُر بزن و گـــــاه بیـــا

چشمان مرا بگیر از پشت سرم

مانند همیشه نا خودآگــــــاه بیا

 

جان تو بلنـــد شو بفرمــــا بـــرویم

هـــرجور تو راحتی بیــا تـا بـــرویم

خورشید رفیق نیمه راه من و توست

تا شب نشده بیا از این جا بــرویم

 

آهسته به سر پنجه پا می آید

او شانه به شانه خــدا می آید

مَردم چه کنم هول برم می دارد

دارد طرف خانه ی ما می آیــد

 

بگذار به جانم بزند آتش باد

تا زخــم زبانم بـزند آتش باد

من اهل خلاف آتشم برگردید

شاید فــورانم بـزند آتش باد

 

از حــــادثه اتفاق هــــا می افتـــــد

از گرده ی ما چماق ها می افتـــــد

کسرای ترک خورده همین زودی ها

با سر به کف اتــاق ها می افتــــد

 

سرما شده رقص بندری می چسبد

در کوچه ی بن بست دری می چسبد

وقتی جگر از خون کسی لبریز است

شعری به زبــان مــادری می چسبد

                                                                       رسول امیری-بین سال های ۸۷تا۹۱